جدایی ری از تهران

زمزمه های جداشدن ری، به عنوان بیستمین منطقه از مناطق ۲۲گانه شهری تهران، برای نخستین وعده در سال۱۳۸۹که شورایاری های آن منطقه برای عرضه مشکلات خویشتن بوسیله صحن شورای روستا آمده بودند، مطرح شد. داخل آن زمان اعضای شورا نظرات خویشتن را درباره آن گفتند. پس از آن موضوع را پیگیری نکردند تا اینکه ۲ سال بعد داخل سال ۱۳۹۱، در دولت آقای احمدی نژاد، استاندار ثانیه تهران دوباره این موضوع را پیش کشید. در آن سال شورای شهر ضمن تغار با این طرح از دولت حین دربارۀ جدایی شهرری از تهران انتقاد کرد. موافقان آن روز به متشابه امروز بنیادی ترین دلیل خود را عرفی ذکر می کردند که براساس آن درون تقسیمات کشوری، هر بخشی که زیرنظر فرمانداری اداره شود، باید شهرداری و شورای شهر مجزا ای داشته باشد.

همچنین فدایی از موافقان به تاریخ عتیق ری و اینکه داخل گذشته تهران و سایر مناطق اطراف همه زیرمجموعه ری بوده اند پرداختند و ری را شهر محوری استان تهران امروز برگزیدند. علاوه بر ۲ دلیل ذکر شده، موافقان امروزین ری موضوع دیگری را هم به آن افزودن کرده و عنوان می کنند که ایالت ری به نشانی منطقه جنوبی پایتخت، همیشه از مدار توسعه روزافزون تهران دور بوده و به برهان استراحت ستاندن مراکزی چون مرکز دفن و بازیافت زباله آرادکوه و مرکز فاضلاب جنوب روستا و کارخانه سیمان تهران، سبب شده تا انبوه مشکلات پایتخت به ری سرریز شود و مردم آنجا با معضلات ارشد شهری و زیست محیطی خلق کردن شده توسط کلانشهر تهران مشت به یخه باشند. موافقان معتقدند درصورت جدا شدن ری از تهران، ری دیگر اجباری ندارد که پذیرای معضلات و مشکلات تهران باشد و به عنوان یک شهر مختار نحو توسعه را می پیماید.

تو همان ابتدا و در سال ۱۳۹۱که این موضوع به رخ قطعی مطرح شد، در شورای سوم کشمکش خویشتن را با این طرح اخبار کردم و گفتم تهران و ری از گذشته با هم در اتصال و تعامل بوده اند و شکستن این پیوند، جهت ضرر و خسران های زیادی برای انسان خواهد وجود. بوسیله گفته موافقان طرح جدایی، پایدار است که داخل گذشته های دور قریه ری به عنوان مرکز ایالت بزرگ ری ده تهران و مناطق دوره را درون سازمان خود داشت اما پس ازآن از حمله مغولان گونه دیگری پیش آمد. شکل گیری ری جدید به مرکزیت حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) از دوره صفویه آغاز شد و ترقی آن در ادوار بعد، مایه علنی شدن ایالت ری شد. دوره های مختلف این ترقی با گرداگرد های توسعه تهران قابل ستایش و در اتحاد کامل بوده است. بعد از حمله مغولان به ری، این قریه متروک شد و مردم آن به شهرها و روستاهای پرگیر و قصبه تهران کوچیدند. تا زمان صفویه گزارش چندانی از سکونت درون ولایت ری تذکر نشده؛ در زمان سلطان طهماسب است که شماره ای تو دوروبر حرم درگاه عبدالعظیم(ع) سکنی می گزینند. با این حال گسترش حقیقی ری امروزی به دوروبر پهلوی بازمی گردد.

از سوی دیگر، چنان که موافقان بوسیله درستی اعلام می کنند، از دهه های گذشته ری به نشانی منطقه جنوبی شهر میزبان مراکز بسیاری بوده که سبب خلق مشکلات و معضلات بخاطر انسان آنجا شده است بسیاری از این اتفاقات درون پیش از انقلاب، زمانی که شهر ری یک مرزوبوم جدا از ولایت تهران بود، صورت پذیرفته است. بخاطر مثال، مرکز دفن زباله آرادکوه و صالح آباد پیشینه ای دیرینه دارند که به همان دوران بازمی گردند. در بازدیدی که داخل تهرانگردی ها با موضوع زباله شهری داشتم، از نزدیک نخستین مرکز بازیافت زباله شهر تهران در محدوده صالح آباد را که تأسیس آن بوسیله دهه ۵۰ می رسید، دیدم. همچنین از مراکز مختلف مرکز دفن و بازیافت آرادکوه نظر کردم که لباس گیری نخستین آن بوسیله پیش از انقلاب می رسید. کارخانه سیمان تهران هم وضعی مشابه دارد که درباره آن درون صحن شورا تذکراتی دادم و کمینه و بسیار منشأ اثر شد.

 نکته مهمی که درون این باره باید مدنظر قرار گیرد، این است که مناطق دیگری هم از مشکلات و معضلات توسعه شهر تهران، تأثیر گرفته اند و اگر تصور پهلو این باشد که آنها نیز هزینه معضلات و تبعات مدیریت شهری تهران را می پردازند، پس باید آنها نیز اعلام جدایی بکنند! برای مثال بوسیله برهان قرار گرفتن بافت های تجاری و مجموعه بازارهای متنوع در منطقه ۱۲و بوسیله دلیل مشکلات موجود تو مبنا ترمیم بافت های درمانده این منطقه و همچنین مشکلات گسترده آسیب های اجتماعی، که تو تاریخ «نگاهی به مروارید غار» بوسیله آنها اشاره کرده ام، مسئولان این منطقه باید بوسیله فکر بیفتند که می نبوغ درآمدهای وسیع حاصل از این منطقه را هزینه توسعه آن کنند و یا بگویند بوسیله عنوان یک منطقه جدا قادر هستند مشکلات آن را با گرفتن عوارض از موتورها، خودروها و شهروندان خارج از این محدوده محلول کنند.

یا اگر داخل مناطق مرکزی همچون منطقه ۶ که به لحاظ قرارگرفتن درصد فوقانی از درمانگاه های دولتی و همچنین مراکز بنیانی آموزشی در آن، شلوغی و ترافیک و مسائل زیست محیطی آن را شاگرد از عملکرد کلانشهر تهران قلمداد کنیم عنوان کنند که منطقه ۶ بوسیله صورت جداگانه هیچ گاه این طور مشکلاتی نخواهد داشت و آدم ساکن منطقه مجبور نیستند مشکلات بوسیله بود آمده همچون آلودگی، ازدحام، شب مردگی، محدوده طرح ترافیک و کنترل آلودگی هوا را طاقت کنند، آنگاه این منطقه نیز باید در ردیف جدایی از مجموعه شهری تهران قرار گیرد.

حتی مناطق غیرمرکزی همچون مناطق ۱۸و ۱۹نیز با مشکلات زیادی مانند معضلات زیست محیطی کارخانجات صنعت و کوره های افسون شده شده آجرپزی روبه رو هستند، که صرفاً شاق اختصاصی آن منطقه نیست و به فعالیت های کلانشهر تهران درون گذشته بازمی گردد. ازجمله معضلات و مشکلات منطقه ۱۹بازار خلازیر و معامله و فروش ضایعات شهری درون این محدوده است که در طول تهرانگردی، ۲ بار از آنجا دیدن کرده ایم.

همچنین داخل بازدیدهای مختلفی که طی سالیان حضور در شورای شهر از بخش های متنوع منطقه یک داشتم و با آدم این منطقه به گفت وگو پرداخته ام، اغلب از این موضوع شکایت داشتند که چرا شهرداری با اعطا کردن مجوزهای بی شمار برای برج ها و آپارتمان های بلند تو این منطقه، لیف لبریز درخت و زیبای آن را از میان برده؟

از سوی دیگر چرا به جای آنکه درآمدهای هنگفت ناشی از این مجوزها و تحول کاربری ها را در همین منطقه سرمایه گذاری و نفقه کند، مدخل اعظم آن را به ترقی مناطق دیگر اختصاص می دهد؟ نیز در یکی از پروگرام های تهرانگردی که از بیمارستان شهدای تجریش بازدید کردیم، مسئولان این بیمارستان و مدیران شهری به این موضوع اشاره داشتند که برخلاف وهمی که بود دارد، منطقه یک بوسیله شمارش برخی متمایز های توسعه، از بسیاری مناطق پشت تر است. بخاطر مثال به محاسبه سلامت و بهداشت، بیمارستان شهدای تجریش و درمانگاه مسیح دانشوری عزب مراکز عمده و درون دسترس بهداشتی و قابل مصرف جمله در این منطقه است که با توجه بوسیله مدت معین و گشادگی جمعیت منطقه، حاجت به ابداع مراکز متاخر بهداشتی حیات دارد. در اینجا تیمار از هزینه کرد درآمدهای حاصل از تاسیس و سازهای منطقه یک در سایر مناطق انتقاداتی جدی شد.

آنچه در موضوع جدایی ری از پایتخت باید بوسیله آن توجه ورزید، عدم نگاهِ بخشی و جزیره ای به این موضوع است، چرا که انسان ساکن هر منطقه نیز دلایل بنیانی و کمی و منطقه ای زیادی را می توانند پیش بکشند. پس ری تنها منطقه تهران تراشیدن که با معضلات و مشکلات مختلف دست به جیب است. تا اینکه به لحاظ شاخص ترقی ای، مناطق دیگری هستند که در رده هایی پایین تر از ری قرار می گیرد. نگاه بخشی در این زمینه، سبب خواهد شد تا بدون کارشناسی باریک بین و یافته های علمی و صرف سلیقه های شخصی و خواه گروهی تصمیمی اتخاذ شود که قطعا در میان مدت و درازمدت به نفع ری و مردم آن نخواهد وجود.

برضد تصور موافقان، حتی درصورت جداشدن ری از تهران، نه مراکز دفن زباله آرادکوه و خیر مرکز فاضلاب جنوب و نه کارخانه سیمان که دولت های مختلف هزینه های هنگفتی پای آن گذاشته اند از فعالیت باز نخواهد ایستاد و نه می نبوغ عوارضی بیشتر و وزین تر خواست که هزینه توسعه شود. نیز شکل گیری شورای قریه و شهرداری جدید، نیازمند ساختارسازی نوینی است که با توجه به بوروکراتیک بودن طریق های مدیریتی کشور، نفقه هایی نو برای ری داخل پی خواهد داشت. از سوی دیگر براساس طرح تفصیلی کلانشهر تهران، مسائل منطقه ۲۰در این طرح گنجانده شده و جدایی ری برخلاف آیین نامه ها و هنجار طرح تفصیلی قلمداد می شود. نکته دیگری که باید به آن توجه کرد این است که به دلیل تمرکز سرمایه و امکانات متنوع تو تهران و بوسیله تبع آن مشکلات و معضلات این شهر، تو سال های اخیر موضوع انتقال پایتخت از تهران از سوی نمایندگانی مطرح شد و جالب اینجاست که درون پاسخ به این نکته که کدام شهر و منطقه می تواند به نشانی پایتخت درنظر گرفته شود، غالباً شهرهای مطرح شده از شهرهایی هستند که زادبوم نمایندگان بودند.

حتی مقالاتی از لفظ مراکز علمی چاپ و منتشر شد که صاحب معلول به تجسس مزایا و حجم های ده و قلمرو خود برای پایتخت شدن پرداخته و مشکلات و معضلات تهران را به فراموشی سپرده وجود. آنچه میان موضوع واگذاری پایتخت و جدایی ری از تهران تجنیس دارد، سیطره تصمیمات دیپلماتیک و منافع منطقه ای بر تصمیمات کارشناسی و منافع ملی است. همانطور که درون گذشته نشانی کردم، در این خصوص بهتر است بوسیله جای آنکه صورت مسئله را پاک کنیم بوسیله محلول آن بپردازیم. یعنی به جای آنکه پایتخت را از تهران انتقال دهیم، که مستلزم هزینه های بی اندازه ملی است، و بوسیله جای آنکه بوسیله جدایی ری از تهران بیندیشیم، بوسیله اجرای طرح تمامیت شهر و اصلاح آن درصورت نیاز، بپردازیم. در عاقبت ذکر این نکته را ضروری می دانم که چنانچه راحتی است نمایندگان مجلس درخصوص جدایی ری از تهران غرض بگیرند از نظر مشورتی نهادها و مراکزی از طرف شهرداری و شورای دهکده پایتخت غافل نباشند. بوسیله خصوص که موضوع مطرح شده درباره این جدایی، مربوط بوسیله نحوه سازمان بطرف خانه است. بی توجهی به این نظرات این شائبه را جدی تر می کند که این بار نیز تصمیماتِ در آستانه انتخابات پیاده شدن تصمیمات کارشناسی و تخصصی رجحان یافته و به مانند بسیاری از طرح های اینچنینی، قسمت عطا از آن بوسیله اذهان متبادر نمی شود.